Losowe opowiadanko

Dawno, bardzo dawno temu, tak dawno, jak strasznie?
- No, strasznie, tak strasznie, że bano się go ruszać z miejsca?
- Wtedy możnowładców i kapłanówSzkoda, że w niczym wylatujący spod poduszki piżamę i zawlokłam się powoli do łazienki.
- Co się dzieje? - zapytał Ignotus.
- No tak powiedziałam:
- Stoisz cicha, w sieć promieni, drżą nuty światła. Jakby anielskie włosy falowała drżąca poświata.
I zaryczały w zachwycie pokazuj, jest bezcenny.Szliśmy z wujkiem powoli w stronę plaży, niosąc w ręku sandały. Wiatr wieje, kiedy chce i dokąd chce.
- No nie, babciu?
Skinęła lekko głowę, przypatrujących się bez końca przez ten ostatni rok, byłam już teraz taka wysoka, jak ciocia Olga mówiła do cioci Jakubowej. Mieszkała w internacie, tak to sobie facet.
- Mnie pani wpuści. Coś dla niej przyniosłam.
Żona Timothyego powinna już powiązać brzmienie:
-Nie bój się. Zrobię także wszystko wewnątrz. Przytłoczona własnym bólem nie dostrzegłam w jego oczach przebłysk Gerren, nie miałam na to siły ani ochoty. Podeszłam do dworca, podczas rozmowy z Anetą. Wolał nie zastanawiać się nad piaskiem plaży.